مارمولک85

و تو نمی دانستی که من به چه دلهره سیب را

از باغچه ی همسایه دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب دندان زده را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد

به خاک

و تو رفتی و هنوز

سالهاست

خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

و من اندیشه کنان سخت در این پندارم که

چرا باغچه ی خانه ی ما سیب نداشت؟

من تمنا کردم که تو با من باشی

وتو گفتی هرگز... هرگز...

پاسخی سخت و درشت

و مرا غصه ی این هرگز کشت.

از تو شانه هایی قرتمند می خواهم

تحمل اشکهای عزیزان کار هرکسی نیست.

چرتکه بندازی

نیمی از حرفهات چرند وپرند

را می ماند

حالا بماند

که چرا من گوش میدهم

با اشتیاق.

_ آمدم سرقرار

_ آمدی؟ ندیدمت

یک قرار دیگر و بازهم نیامده

خسته ای اگر بگو

دل کشی که قتل نیست...